Blog

En we zijn eindelijk gearriveerd in India en dan in Koch. Het is een grote stad in Kerala, maar het is vooral Fort Kochi (de oude stad) die zo ontzettend mooi is en interessant is. Wij zijn eigenlijk een dag eerder aangekomen op de bestemming dan de andere reizigers die deze Gezondheidsreis hebben geboekt bij Natasha, de eigenaresse van Bezielen.

We hadden geluk dat we die zondag 11 januari via Natasha een lieve Hollandse vrouw, Ria, leerden kennen in Fort Kochi die hier vaak komt en is zelf reisgids geweest. Na de lange reis van 17 uur van Koh Chang naar Kochi was dit precies wat we nodig hadden. Eerst natuurlijk even slapen en dan op stap gaan met iemand die ons in een heel rustig tempo de omgeving liet zien. De haven, de markt, even een kokosnoot drinken, een heerlijke Indiase lunch op een goede plek gegeten en ruime tijd hebben genomen om gewoon even relax onze omgeving te bekijken.  Dan weer een stukje verder bij een gezellig tentje met goede koffie en taartjes stoppen, verschillende soorten kunst bekijken en ooh ja  wat hadden we weer een mazzel! In Kochi was net een kunstfestival gaande, te vergelijken met een kunstroute, maar dan met véél meer locaties e. met veel internationale artiesten.

Zelfs in ons hotel hingen zeker honderd schilderijen van verschillende artiesten. Op andere locaties zagen we prachtige lampen, gemaakt van oud hout en een soort doorschijnend papier… echt prachtig (kijk maar op de foto). Ria zelf was een wandelend reisboek en zo hoorden we boeiende verhalen over haar leven. Wat een cadeau. Zo dankbaar voor Ria.

Zondag laat in de avond kwamen onze medereizigers uit België aan: Geert en (wéér) Ria. Maandag en dinsdag daarna hebben we samen Fort Kochi verder leren kennen met onze geweldige Indiase reisgids Jude. Na een heerlijk Indiaas ontbijt gingen we op pad.

Deze twee dagen waren intensief. Niet alleen vanwege de hitte, maar vooral door alles wat we hebben gezien. Gelukkig in een laag tempo, met hulp van riksja’s en héél veel water. De eerste dag liepen we uitgebreid door de haven waar we vissersboten zagen met de speciale Chinese netten die al eeuwenlang dagelijks worden gebruikt. We zagen veel ibissen, maar witte in plaats van rode, die geduldig zaten te wachten op de vangst van de vissers.

We liepen over de markt langs heel veel leuke, mooie en ook neppe spulletjes. Helaas zagen we ook veel straathonden en puppy’s die gewoon tussen het vuilnis lagen te slapen, wat mij natuurlijk behoorlijk verdrietig maakte. Vooral dat machteloosheid vind ik verschrikkelijk! Je kunt er echt niets aan aan doen als je er als een Europeaan langs loopt. Maar er werd ons verteld dat ze worden gevoed ....tenminste...

We bekeken oude gebouwen uit de 16e eeuw die eerst door de Portugezen zijn gebouwd, daarna veroverd, verbouwd en nog mooier gemaakt door de Nederlanders en de VOC en vervolgens weer door de Engelsen zijn overgenomen. Zo hoorden we over de historie van Kochi, de kerken, de oudste tempel en over (volgens mij) iets van dertig miljoen goden binnen het hindoeïsme (of zoiets, ik raakte ze ergens kwijt).

Tussendoor werden we met riksja’s naar het meest authentieke restaurant gebracht waar ze de lekkerste dosa’s (rijstpannenkoeken) maken, met heerlijke chutneys. Daarna hadden de mannen behoefte aan ijsjes en wij vrouwen natuurlijk aan lassi. We liepen door straatjes vol fruitkraampjes, Indiase zoetigheden en kledingwinkels.

En toen kwamen we bij een heel oud Ayurvedisch winkeltje waar dikke bladeren van aloë vera boven de plank hingen, waar het heerlijk rook naar Ayurvedische kruiden en waar overal ouderwetse laadjes en potten vol kruiden stonden. Echt een paradijs voor mij , dat kun je je voorstellen als je me kent. Ik was zó blij dat ik dit mocht meemaken en natuurlijk kon ik het niet laten om daar iets te kopen.

Daarna bezochten we de oudste wasserij van de stad  Dhobi Khana(of misschien zelfs van Kerala). Het is de traditionele openbare wasserij van Fort Kochi, waar al generaties lang wordt gewerkt volgens dezelfde methode: water, zeep, spierballen en die legendarische strijkijzers van ±9 kilo. Geen machines, geen haast, alsof de tijd daar een ander tempo heeft afgesproken. Het is geen toeristische attractie met een kassa, maar een werkplek waar bezoekers welkom zijn zolang je respectvol kijkt en meestal een kleine bijdrage achterlaat. Een grote plek waar alleen mannen werken en waar de was nog op de oude manier wordt gedaan: met water, zeep en het slaan van de was totdat alles perfect schoon is. Daarna wordt alles op enorme velden met touwen opgehangen om te drogen en vervolgens perfect te strijken. Je ziet daar allemaal kleine, oude mannetjes die in Nederland al twintig jaar met pensioen zouden zijn. En wat waren ze vrolijk. Waarschijnlijk ook omdat toeristen wat geld achterlaten — dat hoort erbij.

De hele dag was best vermoeiend, dus het diner in een heel sjiek restaurant deed ons goed. Het eten is hier werkelijk geweldig, wat langzaam een klein probleempje begint te worden. De kilo’s die ik in Thailand kwijtgeraakt had, voel ik hier alweer zachtjes terugkomen… .hallo lekkerste eten op de Aarde ...

Ons hotel lag naast een drukke weg, dus je kunt je voorstellen dat het in de kamers niet echt rustig was. En als je in India bent geweest dan weet je dat alles wat hier rijdt communes met elkaar met een toetert. Toe toe, toe toe toe, toe....  Bovendien was er op de zolderverdieping elke avond een knallend feest. Samen met de hitte waren de nachten niet bepaald top. De tweede dag op pad met Jude was dus best een uitdaging. Gelukkig had niemand haast.

We bezochten een prachtige locatie met een oud paleis, fresco’s, koninklijke spullen en meer. Maar hét hoogtepunt van de dag was toch wel het bezoek aan een grote werkplaats waar wierook en natuurlijke oliën worden gemaakt en verkocht als natuurlijke parfums. We werden verwelkomd met speciale thee en koekjes en mochten aan alles ruiken wat we wilden. De geuren werden gepresenteerd door een prachtige Indiase dame die ons begeleidde. Wat was dat heerlijk, een hemel.

Natuurlijk kon ik het niet laten en kocht ik een klein flesje van mijn eigen mengsel en ook eentje voor een vriendin die bleef roepen dat ik patchouli voor haar mee moest nemen.

Daarna gingen we met de watermetro naar Kochi, want Kochi ligt aan de kust en er liggen veel eilandjes tussen Fort Kochi en de stad.

De dag eindigde, zoals altijd, in een restaurant, maar daarvoor genoten we nog van een bijzonder theatervoorstelling.

De acteurs waren prachtig gekleed en communiceerden alleen met handen, ogen en mimiek. Op de achtergrond werd een verhaal gezongen, begeleid door twee drummers die er flink op los sloegen. Het was indrukwekkend, luid en eerlijk gezegd was ik heel blij toen het voorbij was.

Ik voelde sterk dat ik na deze twee dagen overprikkeld was. Samen met de gebroken nachten was het heel moeilijk om wakker te blijven. Gelukkig had ik het vooruitzicht op een 14-daagse Panchakarma. Nog héél even volhouden, want morgen zou alles anders zijn.

Na weer een gebroken nacht, verkouden door de airco’s overal, hartstikke moe maar voldaan, vertrokken we om half negen richting het Ayurvedisch centrum dat twee uur ten zuiden van Kochi aan de kust ligt. En toen begon het belangrijkste onderdeel van onze reis.

To be continued… 🌿