Blog

Op het moment van het schrijven is het zaterdag 31 januari  en we zijn gisteren eindelijk aangekomen in Auroville.

Tot dinsdag 27 januari hebben we nog behandelingen gehad en genoten van het strand en de leuke mensen om ons heen. Ik had daar van een aantal mensen gehoord dat je, als je geluk hebt, dolfijnen kunt zien en dat wilde ik zó graag. En ja hoor, ik had geluk!  Op maandag zat ik tot zonsondergang op het strand, genietend van het dagelijkse spektakel, toen ik in de verte ineens twee dolfijnen boven water zag komen. En na een paar seconden nóg een keer. En daarna nóg een keer! Mijn geluk kon echt niet op. Er stonden toevallig ook een paar mensen van ons resort op het strand met een camera, en ze hebben het kunnen fotograferen. Dus ja hoor, ik heb zelfs bewijs. Zo gaaf!

Diezelfde dag hadden we ook een uitje naar de stad gepland. We hadden namelijk ontdekt dat er op de hoogste verdieping van een gebouw een soort permanente kermis is. Nu moet je weten dat ik echt een hekel heb aan kermissen, maar… daar was één hele bijzondere attractie die we met onze vrienden wilden meemaken. Er stond een machine waarbij je met een speciale bril een 3D-paraglidingervaring kon beleven. Ik roep al jaren dat ik dat ooit wil doen, dus toen ik dat ding zag dacht ik: oké, beter dit dan niets.

En eerlijk is eerlijk, het was echt héél gaaf. Je zit in stoelen die bewegen, voelt wind, schokken bij plotselinge bewegingen en je moet je goed vasthouden. Het voelde verrassend echt en ik moest even bijkomen toen het afgelopen was. Onze dappere Belgische vriendin Ria, die hoogtevrees heeft, besloot het ook te doen, in de hoop dat het haar zou helpen minder bang te zijn. Superdapper! Maar toen ze eenmaal zat, was het doodeng voor haar. Er werd flink geschreeuwd, en uiteindelijk kreeg ze er ook nog een slappe lach van. Geert lag ondertussen compleet dubbel van het lachen, echt heerlijk!

Toen kwam de dag dat we afscheid moesten nemen van deze plek en verder moesten reizen. Het was eigenlijk precies goed getimed, want op de laatste dag had ik zelfs al genoeg van de dagelijkse massages (ja, dat kan dus) en smaakte het eten ook niet meer zo goddelijk als in het begin.

Op woensdag 28 januari hebben we al die lieve mensen uitgezwaaid, inclusief Ria en Geert en zijn we met de taxi naar de stad Thrissur gebracht. Daar hadden we één nacht een hotel geboekt om de volgende dag verder te reizen. Eenmaal aangekomen kregen we een soort systeemschok. Van een oase van rust, natuur en schoonheid belandden we ineens in… tja… een hel. Stank, smog, lawaai, vuil, bedelaars om de tien meter, straathonden en een omgeving die niet bepaald op een ansichtkaart thuishoort. Dat kwam hard binnen.

Gelukkig vonden we nog een fijne plek om te eten (echt het enige positieve punt), en oh ja: we hadden ook een verrassend schone hotelkamer. Na de lunch gingen we het treinstation verkennen, want we zouden de volgende avond met een slaaptrein reizen, een rit van 17 uur. Maar na het zien van de treinen en waarschuwingen om je bagage met een ketting vast te maken, kregen we allebei geen goed gevoel. En toen we langs een reisbureau liepen, kreeg ik een ingeving. We liepen naar binnen en vroegen of er toevallig een rechtstreekse bus naar Pondicherry ging. En ja hoor, die was er! Godzijndank!

Na een paar seconden twijfelen kochten we tickets voor een slaapbus die er “slechts” acht uur over deed. Spotgoedkoop ook. Het voelde meteen een stuk beter.

We deden nog een poging om iets van de stad te zien. Bij een hele oude tempel die we wilden bezoeken, kwamen we erachter dat die alleen toegankelijk was voor hindoes. De volgende optie was een dierentuin en een museum. Ik zei nog: “Laten we dat doen, vast minder lawaai en meer groen.” ....nou dat was toch een beetje anders.

Voordat we in de dierentuin stapte, voelde ik al dat deze plek niet ok is. Binnen paar minuten zag ik al antiloppen die smerig waren en met tranen in mijn ogen liep ik weg van een klein kooitje met een brullende leeuw, een apathische tijger in een ander kooitje en een nijlpaard in een bassin dat nauwelijks groter was dan hijzelf. Het was te heftig voor mij. Waar is de compassie vroeg ik me af.

Na het eten in een lokale tent, waar ze werkelijk fantastische dosa’s maakten, liepen we terug naar het hotel. Ik was op. Wel heel blij dat ik kon slapen in een koele kamer, in een schoon bed, zonder muggen. Dankbaar!

De volgende dag betaalden we bij zodat we tot de avond op de kamer konden blijven in plaats van al om 11 uur uit te checken. Behalve lunch en avondeten bleven we binnen en regelden we onze verdere reis, inclusief de tickets terug naar Europa. Ik kon de buitenwereld daar niet aan.

Om 11 uur ’s avonds werden we met een riksja naar de plek gebracht waar de bus zou aankomen. Je moet in India echt een flinke dosis vertrouwen hebben en niet te bang zijn voor het dingen die echt vreemd zijn want.... We werden afgezet langs een weg, onder een snelweg in aanbouw, met een paar winkeltjes ergens in de verte en wat andere mensen die blijkbaar ook op een bus wachtten. Geen bord, geen halte, niks. Onze bus zou om 23.30 uur komen, maar pas na vijftien andere bussen en een uur wachten was hij daar. Yesss!

Om 00.30 uur stapten we eindelijk in en konden we plaatsnemen op onze bedden. Ja, bedden! Je kunt boven of onder slapen, in ruime bedden met gordijntjes, airco (die je uit kunt zetten!) en zelfs een dekentje. Een ongekende luxe!  De bus maakte wel flink lawaai en de wegen zijn… eh… avontuurlijk, maar ik was binnen een paar minuten vertrokken. Ik werd pas weer wakker bij een stop en daarna ’s ochtends rond half zes.

Het enige minpunt was dat er geen stop was voor vrouwen in de ochtend. Alleen voor mannen, die even langs de snelweg mochten pissen. Ik mocht niet naar buiten en was mijn lichaam eeuwig dankbaar dat het zich voorbeeldig gedroeg totdat ik eindelijk naar een wc kon.

Twee uur later dan gepland kwamen we aan in Pondicherry, waar een taxichauffeur uit Auroville al op ons wachtte.

En half uur later… eindelijk… Auroville.  Ik was zó blij. Zeven jaar geleden was ik hier voor het eerst, en het bleef diep in mijn hart zitten. En nu mocht ik er weer zijn.

De rust, de natuur, moeder aarde die hier overvloedig haar gang gaat, het voelt bijna alsof je in haar baarmoeder zit.

De plek waar we verblijven is mooi, ruim, schoon en ruikt heerlijk. Uit het raam zie ik vogels, eekhoorntjes, een fret, ganzen die rondlopen, en in de verte ruik ik paarden. De honden lopen hier ook rond, maar ze worden gevoerd en velen zijn gesteriliseerd, gechipt en gevaccineerd.

Vlakbij Auroville is een groot dierenasiel waar vrijwilligers zich inzetten voor straathonden en andere dieren. Een vriendin van mij schreef na het lezen van mijn vorige blog dat ze graag wilde doneren en vroeg of ik het aan iemand kon geven die het nodig had. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken, hier weet ik zeker dat het in goede handen is.  Dus bij deze mijn vraag aan jou: mocht je iets kunnen missen en willen helpen, dan kun je een bedrag overmaken naar mijn rekening.(A.Kadidlova NL32TRIO 0198 391 331) Ik zorg ervoor dat het persoonlijk bij hen terechtkomt. Ze hebben het hard nodig en ze houden vol en doen wat ze kunnen. Als je dit wilt doen, graag snel want ik ben hier tot 7 februari.

Even over Auroville zelf: het is een héél bijzondere stad, gecreëerd naar de aanleiding van de visioen van “de Moeder”. Het is een community van zo’n 3000 mensen die samen voor de stad zorgen. Iedereen doet waar hij of zij goed in is of wat nodig is. Het hart van Auroville is de Matri mandir, een enorm rond, goudkleurig gebouw waar je kunt mediteren (wel even aanmelden). Zestig jaar geleden was dit nog woestijn, en nu is het een groene oase vol bomen, planten en dieren, met een bijzondere energie die vooral spirituele mensen aantrekt.

Er worden hier talloze activiteiten aangeboden: yoga, meditatie, chi gong, therapieën, workshops, cursussen, noem maar op. En je kunt hier heerlijk vegetarisch eten. Overal zijn fijne plekjes om te genieten van verschillende soorten eten en drinken. Gewoon zalig. Er zijn ook veel guesthouses met gezamenlijke ruimtes, waar je makkelijk mensen ontmoet en mooie gesprekken kan voeren.

Gisteren aangekomen, heerlijk geslapen, lekker ontbeten, een mooi gesprek gevoerd… ik ben benieuwd wat er allemaal op mijn pad komt hier. Heel erg dankbaar dat ik hier mag zijn. OM

Tot de volgende keer! 🌿✨