Blog

Sinds 14 januari zitten we in een Ayurvedisch resort in Kerala, waar we een panchakarma-kuur ondergaan.
Maar wat is panchakarma eigenlijk?

Panchakarma is een klassieke Ayurvedische reinigingskuur die bedoeld is om het lichaam diep te ontgiften, het zenuwstelsel te kalmeren en lichaam en geest weer in balans te brengen. Door middel van massages, kruidenbehandelingen, olie, warmte, voeding en vooral veel rust worden afvalstoffen (ama) losgemaakt en afgevoerd. Het is echt een reset maar wel eentje met heel veel zorg en aandacht.

Vandaag liep ik naar onze dagelijkse behandeling in de veronderstelling dat het vrijdag was. Tot mijn schrik hoorde ik van mijn inmiddels vriendin Ria dat het al zaterdag  24 januari is. Dat betekent dus dat we nog maar vier dagen hebben en dan is onze panchakarma voorbij.
Jeeej… wat gaat de tijd snel! 😅

We zijn op 14 januari voor de lunch aangekomen in een prachtig Ayurvedisch centrum, op zo’n twee uur rijden van Fort Kochi. We kregen een mooie, ruime kamer met een grote badkamer en een groot bed met dubbele klamboe (dat belooft wat, dacht ik nog…).
Na het inchecken kregen we een heerlijke verse kokosnoot en hadden we genoeg tijd om naar het strand te gaan. Waaauwww, wat een plek! Palmen, strandhuisjes en de prachtige golven van de Arabische Zee. We doken er meteen in en het was echt zalig.

Om één uur mochten we genieten van een uitgebreide lunch. Dat was wel een ervaring, zeker voor onze Belgische vriend Geert, die dit soort eten totaal niet gewend is. Maar zelfs hij vond het heerlijk toen nog....
Om twee uur werden we verwacht bij twee dokters (een vrouw en een man). We werden gemeten, gewogen, bloeddruk en pols werden gecontroleerd, we kregen vragen over onze klachten en er werd meteen een behandelplan opgesteld. Daarna kregen we oogdruppels en een uitgebreide oliemassage door twee masseuses. Heerlijk!

Het gebouw waar de behandelingen plaatsvinden is verdeeld in een linker- en rechtervleugel: links vrouwen, gemasseerd door vrouwen, rechts mannen door mannelijke masseurs. Elke ochtend worden we verwelkomd door een vrouw met een speciale wierook voordat we naar binnen mogen. Het voelt elke keer alsof we een heilig ritueel binnenstappen — maar dan in badjas.

Elke ochtend om 8.45 uur staan we klaar bij het Ayurvedische gebouw, gehuld in onze speciale badjassen in verschillende kleuren (zó leuk!).  Eerst oogdruppels, bloeddruk meten en hop — naar onze vaste plek waar het ritueel begint.

Ik weet niet hoe het bij de anderen gaat, maar ik moet eerst naakt op een krukje gaan zitten, waar mijn hoofd, schouders, nek en rug stevig worden gemasseerd. Daarna is mijn gezicht aan de beurt, dat wordt ingesmeerd met een mengsel van sandelhout en rozenwater. “For beauty,” zegt ze dan altijd met een glimlach 😊 (ik ben benieuwd na 14 dagen…).
Vervolgens moet ik op de massagetafel gaan zitten waar mijn rug nóg een keer wordt gemasseerd, door een andere masseuse. Daarna lig ik in een grote houten tafel met hoge randen en word mijn hele lichaam door vier handen tegelijk stevig gemasseerd. Na 15 minuten omdraaien en ook mijn voorkant krijgt een grondige behandeling.

Daarna ga ik voor 15 minuten in een stoomcabine zitten, waarbij alleen mijn hoofd eruit steekt.  In die tijd wordt er ook speciale rook in mijn oren geblazen. Na 15 minuten word ik afgedroogd en begint de volgende behandeling.

De eerste vier dagen werd mijn lichaam gestampt met volle katoenen kruidenbundels, gevuld met bladeren en verwarmd. Dat heet Patra Pinda Sweda en is bedoeld om Ama los te maken. En ja: het was echt heerlijk.
De volgende vier dagen begonnen ze op dezelfde manier, maar daarna volgde Shirodhara. Dat is een soort hoofdmassage waarbij een dun stroompje warme olie langzaam over het voorhoofd heen en weer wordt gegoten. Het wordt gebruikt om het zenuwstelsel te kalmeren (vooral om Vata te balanceren) en helpt bij klachten zoals slaapproblemen, hoofdpijn, burn-out en te veel Pitta in het hoofd. Ik voelde me daarna superkalm, relaxed en vooral héél moe.

Vanaf de negende dag kreeg ik na de oliemassage weer iets nieuws: Navara. Dat is speciale rijst, die gekookt is en in katoenen doeken wordt gedaan die vervolgens als stampers  in warme melk gedoopt worden en over het lichaam worden gewreven. Het is voedend, goed voor botten en huid en heeft een verjongende werking. Maar eerlijk is eerlijk… het is best vreemd om daar op die tafel te liggen, onder een soort rijstepap. Ik kan veel hebben, maar de geur van (waarschijnlijk rauwe) melk vond ik echt onaangenaam. Dus toen de dokter na de tweede keer vroeg of ik het fijn vond, zei ik eerlijk: nee. Geen probleem — vanaf morgen krijg ik iets anders. Jupie!

Als alles klaar is, word ik grondig maar heel liefdevol gewassen met speciaal kruidenwater door een van de masseuses. Mijn haar wordt gewassen, mijn hele lichaam van top tot teen.
De eerste keer dat ze dat deed, werd ik er oprecht door ontroerd. Het voelde alsof ik weer een klein kind was dat door haar moeder wordt gewassen, afgedroogd en daarna zachtjes in een badjas wordt gestopt, met een lieve glimlach op haar gezicht. Een moment van pure zachtheid en zorg.

Na elke behandeling moeten we rusten. Voor mij geen enkel probleem. Voor mijn actieve man daarentegen is het een uitdaging. Ik vind hem dan ook regelmatig op het strand, spelend in het zand. En wat had hij een mazzeltje toen er een paar dagen geleden een jong Frans-Deens gezinnetje arriveerde met twee kleine jongetjes! Hij heeft heerlijk met ze gespeeld — iedereen blij (vooral de moeder 😄).

En dan het eten… wat een verwennerij!
Elke maaltijd beginnen we met een sap van een grote courgette. Het is hydraterend, verkoelend en verzachtend. Daarna mogen we kiezen uit vers geperst papaja-, ananas- of watermeloensap. Meestal is er ook een linzenpannenkoek met twee of drie soorten chutney, idli (een gestoomd rijstbroodje), iets zoets (vaak van rijstmeel, kokos en jaggery) en vers fruit: papaja, ananas, watermeloen, kleine banaantjes, granaatappel en mandarijnen.
Ik eet ’s ochtends eigenlijk het liefst alleen fruit, maar het is zó moeilijk om al die andere lekkernijen te weerstaan…

Om 13.00 uur is de lunch. Voor elke dosha (Vata, Pitta en Kapha) zijn er drie gerechten, plus voor iedereen rode rijst en een soort gedroogde snack-achtig iets. Omdat ik Kapha/Pitta ben, mag ik dus van zes gerechten proeven. Met chutneys, een klein beetje witte yoghurt en papadums erbij. Nou… als je Kapha bent, snap je hoe gelukkig dit me maakt 😄

Hetzelfde gebeurt ’s avonds, maar dan met andere gerechten. Niet normaal.

Alles wordt gemaakt van bonen of linzen, verschillende groenten (soms behoorlijk bitter), papaja of ananas en toch verveelt het geen moment… behalve voor Geert.

Onze Belgische, inmiddels goede vriend, die gewend is aan dagelijks bier, croissants, vlees en friet, was het na de zesde dag echt zat. Maar gelukkig is hij een vrolijke man die graag lacht, dus hij overleeft het wel.

Wat ook superleuk hier is dat hier veel leuke en interessante mensen zijn. Iedereen is makkelijk in de omgang en we hebben vaak fijne gesprekken. Maar onze Nederlands-Belgische kern blijft bijzonder. We zijn echt een goede match en hebben veel lol samen. Ik ben heel blij met onze nieuwe Belgische vrienden.

De middagen zijn vrij en het is nooit saai. Het strand is lang en er zijn verschillende winkeltjes met kleding, dus wij vrouwen maken regelmatig strandwandelingen met als officieel doel: “even kijken of we iets leuks zien.” En we hebben zelfs om 16.30 een middagsnack met thee op het strand.

Helaas overleed op de zesde dag de batterij van mijn iPhone. Omdat het echt een oudje was, moest ik een nieuwe aanschaffen. Nou… dat was echt een happening!
k word met risha gebracht naar de enige winkel hier waar ze smartphobes verkopen en repareren, kom de winkel binnen, vol Indiase jonge mannen en een vrouw die bazin is. Ik vraag of ze hem kunnen repareren. Na een paar vragen en het bekijken zeggen ze dat hij echt kapot is, reparatie duur, beter nieuw kopen. iPhones zijn hier goedkoper dan in Europa, dus ik dacht: waarom niet, na zoveel jaren met de oude te lopen Ze hadden een iPhone 15 voor een goede prijs. Oké, ik wil hem.
Maar dan… hoeveel geheugen? 128 of 256 GB? Ik zeg: 128 is genoeg voor mij. Het duurde vijf minuten om hen ervan te overtuigen dat ik écht die wilde en niet de grotere.
“Ok ok madam, wait, it will come.”
Ik wacht. Wacht. “When it will come?”
“Five minutes madam.”

Na een half uur komt er iemand met een doosje. Raad eens? Yep, het was 256 GB.
“No, I don’t want this one.”
Drie mensen probeerden me te overtuigen dat deze écht beter is. Maar zij kennen mij niet. Als ik iets niet wil, gebeurt het niet.
“Ok ok madam, wait 30 minutes, we get it from another shop.”
Die 30 minuten werden een uur. Toen eindelijk het juiste toestel arriveerde dacht ik: nu snel afrekenen en klaar. Echt niet.
Eerst moest ik met het doosje poseren voor een foto met de eigenaresse. Daarna moest ik het doosje langzaam openen voor een filmpje voor Instagram natuurlijk. Nog een foto. Dat filmpje, met muziekje en al, zat sneller op Instagram dan ik mijn telefoon kon gebruiken.

Na twee pogingen om alle gegevens over te zetten, twee masala chai’s en een grote fles water later, kon ik na 3,5 uur het winkel in het donker verlaten met mijn lieve Belgische vriendin Ria, die al die tijd bleef wachten en weigerde zonder mij in een riksja te stappen. We waren net op tijd terug om nog net het avondeten mee te pikken. Wat een avontuur!

In het vorige verslag had ik het al over de straathonden in Fort Kochi, maar hier is het niet beter. Ze zijn overal. Soms breekt het echt mijn hart als ik een uitgemagerde, zieke hond zie die naar ons toe komt om hulp vraagt, en ik niets kan doen. We mogen ze niet voeren en hebben ook niets om te geven. Dan word ik zó boos op de wereld. Waarom moeten dieren zo lijden?

Ik ga niet vaak buiten het resort, maar deze week ben ik met anderen een paar tempels gaan bezoeken. Eerlijk gezegd ben ik niet iemand die alles móét zien, maar dit was echt indrukwekkend. Enorm grote beelden, heel veel stieren — zoiets heb ik nog nooit gezien. Pracht en praal, goud en groots. Bizar.

Genoeg geschreven voor nu. En nu maar hopen dat het lukt om dit te publiceren, want mijn laptop wil niet opstarten en ik alles opnieuw moest doen op de laptop van mijn lief.